Ertəsi gün Leyla qapısının önündə həmin qutunu tapdı. Üstündəki kiçik qeyddə cəmi üç kəlmə yazılmışdı:
Leyla qutunu açanda mahnının sədaları sanki qulaqlarında əks olundu. Gözündən bir damla yaş süzüldü. Bu, bir sonun deyil, Toğrulun ona bəxş etdiyi ən ağrılı, lakin ən səmimi azadlığın hədiyyəsi idi. Bu, bir sonun deyil, Toğrulun ona bəxş etdiyi
"Sənə heç nə verə bilmədim... Nə bir ömürlük sevinc, nə də bitməyən bir nağıl. Amma bu ayrılıq, sənin yeni və bəlkə də mənsiz daha gözəl həyatın üçün bir başlanğıc olsun. Bu sükut, bu uzaqlıq və bu qəmli mahnı məndən sənə son hədiyyə olsun." Amma bu ayrılıq, sənin yeni və bəlkə də
Payızın soyuq küləyi şəhərin boş küçələrində gəzişirdi. Toğrul pəncərənin önündə dayanıb kənara baxsa da, əslində heç nə görmürdü. Masanın üzərində köhnə bir qutu və bükülmüş bir məktub var idi. Bu, onun sonuncu "hədiyyəsi" idi. Musiqinin sədaları otağa yayıldıqca
Telefonu götürüb həmin o qəmli mahnını qoşdu. Musiqinin sədaları otağa yayıldıqca, Toğrul qutunu bağladı. İçində sadəcə ikisinə aid olan, amma artıq mənası qalmayan kiçik bir boyunbağı və solmuş bir gül var idi.